Vandaar ook in haar linkerknuist
Die enorme hegge- schaar.
Daarmee knipt ze Voorvaders
En nakomelingen van elkaar.

Het hemd omklemt haar uitdijende romp
Ze tuurt naar de bedrading en vloekt hard binnensmonds
Wat zijn in deze verwarring de aders van wijsheid en geluk
En welke strengen de doorvoer van angst en onbenul?

Maar geknipt moet er worden.
Anders was de aarde nog altijd plat
Het paradijs voor eeuwig verandert
In een troosteloos verlaten gat.

Dus transpireert ze als een commando
Van de Explosieve Opruimingsdienst
Knipt naar hoe ze gelooft
En fluistert soms “tot ziens”.

Inmiddels heeft ze haar schedel gesloten.
Een krans rode druppels om haar hoofd.
En wiegt ze met een hoopvol dansen
Het kind in haar schoot dat komt.